سلام.

نمیدونم چم شده. از اول دانشگاها تا امروز حتی یه خط یا نه یه کلمه هم درس نخوندم. اغراق نمیکنم ها. عینه واقعیته. میبینم بچه های خوابگاه یا بچه های اتاقمون جلو چشام دارن میخونن ، منم تحریک میشم برم بخونم ، ولی نه. مشکلم حاد تر از ایناس.کمکم کنیدو یخورده روحیه بدید. نمیدونم نصیحت کنید، تذکر بدید یا هرکاری که میدونید روم اثر میذاره. حالا بعضیا هستن درس نمیخونن هیچ حسی ندارن. ولی من از اینکه درس نمیخونم ناراحت میشم. اعصابم خرد میشه. ولی بتزم درس نمیخونم. شما یه چیزی بم بگید.

پ.ن۱: .ورود آقا محمد نیکویی رو به جامعه ی وبلاگ نویسه کشور تبریک میگم.

پ.ن۲: این روزا یخده خوشحالم که بچه ها کلاس کم کم دارن به خودشون میان . آقا امیر احمدلو، آقا سعید اشتیاقی و امیدوارم بقیه ی بچه ها.

پ.ن۳: ملالی نیس جز دوری شما!

یا علی