« علم میگویدماهی به خاطر دور شدن از آب، به دلایل طبیعی ، می میرد. اما هر کس یک بار بالا و پایین پریدن ماهی را دیده باشد، تصدیق می کند که ماهی از بی آبی به دلیل طبیعی نمی میرد. ماهی به خاطر آب خودش را می کشد! خشم ... عجز... تنهایی... . این ها لغاتی علمی نیستند، ارمیا ماهی بی دست و پای حلال گوشتی شده بود روی زمین!»

این جمله هایی که امیدوارم خونده باشید قسمتی از رمان بسیار زیبای « ارمیا» نوشته ی « رضا امیرخانی» بود. رمانه خیلی قشنگی و تاثیرگذاریه . حتما بخونید. راستی این رمانم اولین بار انتشارات سمپاد منتشر کرده بود. راستی حتما بخونیدش ها. البته قبلیه رم فکر نکنم کسی خونده باشه.

پ.ن۱: دیشب سه بار گریه کردم. یکی وقتی داشتم این رمانو میخوندم. ان جاش که به فوت امام خمینی(ره) رسیده بود. واقعا حال و هوای مردم رو خیلی زیبا توصیف  کرده بود. یکی دیگش هم وقتی این عکسه آقا رو گکه گذاشتم پس زمینه ی گوشیم داشتم میدیدم و میگفتم: آقا جون خیلی مظلومی. چه تو ماها که مثلا طرفدارتیم و بیشتر داریم آبروتو میبریم. چه از طرفه دشمنات که هر چی میخوان میگن.

یه بار دیگم وقتی داشتم میخوابیدم. آخه بچه های اتاقمون میگن که وقت خواب اون آهنگه اصفهانی که میگه : عاشق منم رو پخش کن. با اینم گریه کردم. واقعا سوز خاصی داره:

جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش * کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست.

پ.ن۲: راستی الان تو سایته دانشگاهم . در حالی که طبقه ی اول بچه هامون سره کلاس شیمی ان. حال نداشتم برم. انشالله ساعت ۱ و نیم یا دو هم میرم قم و از اون ور کلاس اندیشه اسلامی رو میپیچونم.خیلی حال میده. ولی به مامان بابام نگید ها!!!

یا علی